آیا آمریکا به ایران حمله میکند؟ بهمن ۱۴۰۴
فضای رسانهای این روزها پر از پرسش درباره احتمال حمله آمریکا به ایران است. تهدیدهای نظامی، جابهجایی ناوها و اظهارات سیاسی، ذهن بسیاری را درگیر کرده اما پاسخ کوتاه این است: جنگ برای آمریکا ساده و کمهزینه نیست.
پویامگ | آمریکا سالهاست با برجستهسازی تحرکات نظامی تلاش میکند ترس مداوم بسازد. این فضاسازی بیشتر بر ذهن جامعه اثر میگذارد تا اینکه نشانه تصمیم قطعی برای آغاز جنگ باشد.
در این مطلب میخوانید :
تصویرسازی جنگ؛ ابزار همیشگی فشار
بخش مهمی از تحرکات آمریکا در منطقه، کارکرد رسانهای دارد. خبر آمدن ناو، آمادهباش نیروها و انتشار تصاویر نظامی، بیشتر برای القای نزدیکی جنگ است تا شروع واقعی آن. این روش سالهاست تکرار میشود.
مقایسه توان میدانی با واقعیت جنگ
در یک درگیری واقعی اخیر، ایران توانست اسرائیل را وادار به عقبنشینی کند؛ آن هم با وجود پشتیبانی کامل غرب. اگر چنین نتیجهای رقم خورده، یک ناو یا چند پایگاه شناور نمیتواند معادله را بهطور اساسی تغییر دهد.
ناوهای آمریکایی چقدر تعیینکنندهاند؟
ناوهای هواپیمابر، پادگانهای شناوری هستند که بیش از هر چیز نماد قدرتاند. آسیب دیدن حتی یکی از آنها، ضربهای حیثیتی برای آمریکاست؛ ضربهای که واشنگتن بهشدت از آن پرهیز میکند.
تجربه یمن و عقبنشینی بیسروصدا
در ماجرای یمن، فشارهای میدانی باعث شد ناو «هری ترومن» منطقه را ترک کند؛ بدون اینکه تصویر شفافی برای اثبات برتری منتشر شود. این تجربه نشان داد هزینه درگیری مستقیم بالاتر از تصور رسانهای است.
چرا جنگ گزینه جذابی نیست؟
جنگ با ایران برای آمریکا پرریسک، پرهزینه و با نتیجه نامطمئن است. ضربات متقابل، تبعات اقتصادی و بیثباتی منطقهای، دلایلی جدی هستند که تصمیمگیران آمریکایی را محتاط میکنند.
پروژه اصلی؛ فرسایش روانی جامعه
هدف مهمتر، خستهکردن ذهن جامعه است. ترس از جنگ، نگرانی اقتصادی و ناامیدی تدریجی، بخشی از راهبرد فشار است. این فرسایش ذهنی، کمهزینهتر از جنگ و در عین حال مؤثرتر دنبال میشود.
نبرد روایتها پیش از نبرد نظامی
آنچه امروز جریان دارد، جنگ روایتهاست. بازگویی واقعیتهای میدان، از عقبنشینیها تا درخواست آتشبس، میتواند این پروژه روانی را خنثی کند و تصویر دقیقتری به جامعه بدهد.
از نگاه تیم سیاسی پویامگ، سؤال اصلی مخاطب این است که «اگر جنگ نمیشود، پس این همه تهدید برای چیست؟» پاسخ در مقایسه هزینه و فایده نهفته است. آمریکا در شرایطی نیست که بهراحتی وارد جنگی شود که پایانش قابل پیشبینی نیست و ممکن است تصویر قدرتش را مخدوش کند. تجربههای اخیر منطقهای نشان میدهد بازدارندگی واقعی، عامل اصلی تردید واشنگتن است.
برداشت پویامگ این است که در ماههای آینده، فشار روانی و رسانهای ادامه خواهد داشت اما احتمال درگیری مستقیم پایین میماند. تمرکز بر اقتصاد و ذهن جامعه، ابزار اصلی فشار است. اگر این واقعیت درک شود، بخش بزرگی از اضطراب عمومی کاهش مییابد و سؤال ذهنی کاربر درباره «نزدیکی جنگ» پاسخ منطقیتری پیدا میکند.
نویسنده حوزه اخبار سیاسی و اجتماعی، ۲۶ ساله و دارای مدرک کارشناسی مرتبط. تمرکز بر پوشش اخبار داخلی، مسائل اجتماعی، اطلاعرسانی عمومی و موضوعات مرتبط با زندگی روزمره شهروندان.
reza-namazi@poyamag.ir
